Αυτός είχε περάσει ΑΣΣΥ. Φόρεσε τη στολή. Έγινε υπαξιωματικός.
Πίστεψε τη “σιγουριά” που του πουλούσαν.
Και σήμερα; Σκύβει στον αδερφό του και του λέει αυτό που κανείς δεν είπε ποτέ σε εκείνον:
«Μην πας. Μην το σκέφτεσαι καν. Κι αν το σκέφτεσαι για τα λεφτά… εγώ θα σε σπουδάσω. Εσύ εκεί μέσα δεν πρέπει να μπεις.»
Όχι επειδή απέτυχε.
Αλλά επειδή έμαθε τι σημαίνει να ζεις σε ένα σύστημα που σε θέλει υπάκουο, όχι αξιοπρεπή.
Που κάποτε σε έλεγε “θεμέλιο” και τώρα σε κοιτά σαν βάρος.
Που σου δείχνει κατάμουτρα ότι δεν σε εμπιστεύεται, δεν σε υπολογίζει, δεν σε σέβεται.
Κι έτσι θυμάται — όχι θέλοντας, αλλά επειδή δεν γίνεται αλλιώς — τις νύχτες που δεν ονειρευόταν τίποτα.
Δεν σκεφτόταν πώς θα προχωρήσει. Δεν σκεφτόταν πώς θα γίνει καλύτερος. Σκεφτόταν μόνο πώς θα αντέξει μέχρι αύριο
Όταν μια ζωή σε μαθαίνει να επιβιώνεις αντί να ζεις,
κάτι μέσα σου έχει ήδη πληρώσει το τίμημα.
Θυμάται τη στιγμή που κατάλαβε ότι οι ανώτεροί του δεν τον έβλεπαν πια σαν άνθρωπο.
Τον έβλεπαν σαν “παιδί του λαού”, για να κάνει τη δουλειά και να σωπαίνει.
Σαν κάποιον που δεν δικαιούται ούτε τα αυτονόητα:
ούτε ΚΑΑΥ, ούτε μερίσματα της προκοπής, ούτε την ίδια αξιοπρέπεια με άλλους.
Γιατί μαζί με τον Ν. 5265/26, ήρθε και μια σιωπή από την ηγεσία.
Όχι ουδετερότητα —αλλά ένα μήνυμα.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: ο απόφοιτος ΑΣΣΥ δεν μετράει.
Κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη φθορά, κατάλαβε και κάτι ακόμη πιο βαρύ:
ότι δεν θέλει να φτιάξει οικογένεια μέσα σε μια ζωή που δεν του αφήνει χώρο ούτε για τον ίδιο.
Γι’ αυτό τώρα, μπροστά στον αδερφό του, δεν μιλάει η πίκρα.
Μιλάει η αλήθεια.
Η ευθύνη.
Η ανάγκη να προστατεύσει κάποιον που αγαπά, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να ξεγυμνώσει τη δική του διαδρομή.
Και στο τέλος μένει μόνο αυτό — ωμό, καθαρό, αδιαπραγμάτευτο:
Αν η “ασφάλεια” που σου υπόσχονται σε μικραίνει, σε εξαντλεί και σε κάνει να νιώθεις αόρατος, τότε δεν είναι ασφάλεια.
Είναι βάρος.
Το πιο γενναίο που μπορείς να κάνεις, είναι να μην αφήσεις άλλον να το κουβαλήσει ...... «Μην πας. Μην το σκέφτεσαι καν.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου