Γιορτάζοντας το ΟΧΙ, κάπως διαφορετικά (απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Giannis Paschos Άγριες Μέρες)

Εκδόσεις Ισνάφι

Γιορτάζοντας το ΟΧΙ, κάπως διαφορετικά (απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Giannis Paschos Άγριες Μέρες): ΕΤΟΙΜΑΖΌΜΑΣΤΑΝ για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Ο λόχος μας θα παρήλαυνε στις Σέρρες. Το είπα στην Τούλα και τρελάθηκε. Μου έφτιαξε όλη τη στολή φίνα, ακόμη και το μπουφάν το μεταποίησε και το έκανε μεσάτο όπως άρμοζε και τον μπερέ τον πείραξε αν και θα παρελαύναμε με κράνη. Ο χουντολοχαγός είχε φύγει για ολιγοήμερη εκπαίδευση και είχαμε έναν έφεδρο αξιωματικό από την Άρτα υπεύθυνο για τον λόχο. Ταιριάξαμε από την αρχή, λόγω εντοπιότητας κυρίως. Είχε τελειώσει μαθηματικός στη Θεσσαλονίκη και με γνώριζε.

— Σε θυμάμαι, μου είπε, από τις φοιτητικές συνελεύσεις στη Φυσικομαθηματική. Σε έφαγαν τα συνδικαλιστικά…

Δεν έδωσα περαιτέρω βάση, δεν ήξερα πού βρίσκεται πολιτικά και φυλαγόμουν από όλες τις πλευρές. Ήμουν παλιός φαντάρος και λόγω και του εφέδρου γλίτωσα και δεν θα κουβαλούσα το ΠΑΟ γι’ ακόμη μια φορά στην παρέλαση και λούφαρα και τον Χασάν και κρατούσε και αυτός τουφέκι. Ο Φώτης λόγω του χρόνιου -υποτίθεται- προβλήματος με το πόδι δεν παρήλασε.

Δυο τρεις μέρες πριν την παρέλαση ο διμοιρίτης μας αρρώστησε και ο έφεδρος μού έκανε ένα μεγάλο δώρο, σαν πιο παλιός που ήμουν. Το δικαιούμουν, δεν υπήρχε αμφιβολία, αλλά, αν ήταν άλλος σιγά μην με έβαζε στην πρώτη σειρά με αυτόματο FN, στη θέση του διμοιρίτη. Όταν είπα στην Τούλα να μη με ψάχνει να με δει στις τελευταίες σειρές έπαθε πλάκα, δεν με πίστευε.

Πέρασα μπροστά από τους επισήμους λεβέντικα κι όταν πήρε το μάτι μου την Τούλα να κουνά την πλαστική ελληνική σημαιούλα με πάθος και να κάνει σαματά για μένα, με τη φίλη της την Ανθή από τη Νιγρίτα και να φωνάζει λεβέντη μου και Νικηταρά μου και άλλα τέτοια ηρωικά, την χαιρέτησα προτάσσοντας τεντωμένη την παλάμη του χεριού στην κορυφή της κάνης του όπλου, με ταυτόχρονη περιστροφή της κεφαλής δεξιά, όπως κάναμε όταν περνούσαμε μπροστά από τους επίσημους. Με είδε ο υποδιοικητής, το θώρησε ακραίο αναρχοκομμουνιστικό κι επικίνδυνα εθνικό παραστράτημα να αποτίνω φόρο τιμής σε μια μοδίστρα και μου ’ριξε δέκα μέρες αυστηρά φυλάκιση. Ούτε και που μ’ ένοιαξε. Η Τούλα ήταν πια η πατρίδα μου και η τιμωρία άξιζε τον κόπο.

(photo credits πρώτης φωτό: Βάνια Σύρμου)

Λιγότερα