Ποιοι παριστάνουν τους πατριώτες αλλά τους ενοχλεί η 28η Οκτωβρίου;
Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μια επέτειος για να βγάζουμε λόγους περί πατρίδας και έθνους. Είναι ημέρα ιστορικής μνήμης, αγώνα και αντίστασης απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό. Μια ημέρα που μας θυμίζει τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι την ελευθερία, ακόμη κι όταν το τίμημα είναι η ίδια σου η ζωή.
Και είναι τουλάχιστον εξοργιστικό, αυτές τις ημέρες, να βλέπουμε σβάστικες, ναζιστικούς χαιρετισμούς και απειλές θανάτου στους τοίχους σχολείων και χώρων όπου μεγαλώνουν και παίζουν τα παιδιά μας στο Μαρούσι. Όπως το 8ο Λύκειο, το 4ο Γυμνάσιο-Λύκειο αλλά και άλλα σχολεία του Αμαρουσίου όπου γονείς καταγγέλουν ακόμα και προσωπικές επιθέσεις φασιστοειδών στα παιδιά τους. Να βλέπουμε συνθήματα μίσους ακόμη και σε νηπιαγωγεία και αθλητικούς χώρους στο Μαρούσι.
Η Ιστορία, όμως, δεν γράφεται όπως βολεύει τον καθένα.
Την ώρα που ο ελληνικός λαός αντιστεκόταν στην Κατοχή, υπήρχαν και εκείνοι που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές. Δωσίλογοι, συνεργάτες των ναζί, Έλληνες υποτίθεται, που συνέβαλαν στην καταστολή της Αντίστασης και στην παράδοση συμπατριωτών τους στους μηχανισμούς της κατοχικής βίας και των εκτελέσεων.
Ακόμα και σήμερα, αυτοί που επικαλούνται με στόμφο το έθνος, την πατρίδα και τις ελληνικές σημαίες, επιλέγουν να χαιρετούν τον Χίτλερ, να υμνούν τον ναζισμό και να απειλούν με θάνατο ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι ή επειδή έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις.
Αλήθεια, ποια πατρίδα υπερασπίζονται; Εκείνη των ανθρώπων που αντιστάθηκαν ή εκείνη των κουκουλοφόρων συνεργατών των κατακτητών;
Πατριωτισμός δεν είναι να μισείς τον διπλανό σου. Δεν είναι να απειλείς, να τρομοκρατείς και να λατρεύεις τα σύμβολα εκείνων που αιματοκύλισαν την Ευρώπη και κατέκτησαν την Ελλάδα. Δεν είναι να επιδοκιμάζεις τις εκτελέσεις Ελλήνων πατριωτών, όπως εκείνες των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.
Η 28η Οκτωβρίου μάς καλεί να θυμόμαστε. Και η μνήμη δεν είναι τελετουργία. Είναι ευθύνη.
Δεν μπορεί κανένας γονιός, να δέχεται να μπαίνουν τα παιδιά του σε σχολεία όπου ο φόβος, ο ρατσισμός, ο ναζισμός βρίσκουν χώρο. Δεν αρκεί να σβηστούν οι σβάστικες από τους τοίχους. Πρέπει να απομονωθούν οι ιδέες που τις γεννούν, με παιδεία, συλλογική στάση. Η σιωπή είναι συνενοχή. Πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας τι είναι αυτό το δηλητήριο που βλέπουν όταν μπαίνουν το πρωί στο σχολείο τους.
Στα σχολεία μας δεν μεγαλώνουμε παιδιά που μισούν. Είναι χώρος όπου τα παιδιά διδάσκονται να σκέφτονται κριτικά, να σέβονται τους γύρω τους - όσο διαφορετικοί κι αν είναι. Μαθαίνουν την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια.
Ούτε στα σχολεία, ούτε στις γειτονιές μας, ούτε πουθενά.
Η μνήμη της Αντίστασης δεν συμβιβάζεται με τον θαυμασμό για τους ναζί. Η αγάπη για την πατρίδα δεν συμβιβάζεται με την περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή.
Σήμερα τιμάμε εκείνους που αντιστάθηκαν στους φασίστες. Δεν ξεπλένουμε εκείνους που συνεργάστηκαν μαζί του. Και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να βαφτίσει το μίσος πατριωτισμό.
Είναι χρέος ολόκληρης της εκπαιδευτικής κοινότητας συλλογικά αλλά και κάθε γονέα ατομικά να πάρει θέση για να στείλουμε τους λάτρεις των ναζί εκεί όπου ανήκουν: στο σκοτάδι της Ιστορίας, κάτω απ τις κουκούλες, δίπλα στα εγκλήματα και στους ιδεολογικούς τους προγόνους, που η ανθρωπότητα θυσιάστηκε για να αφήσει στο ζοφερό αυτό παρελθόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου