Απλά μαθήματα υπαρκτού νεοναζισμού - Μέρος ΙΙ

© Dreamstime.com

Απλά μαθήματα υπαρκτού νεοναζισμού - Μέρος ΙΙ

ΝΟΡΑ ΡΑΛΛΗ

Το σημερινό χρονογράφημα ως συνέχεια του ακριβώς προηγούμενου «Απλά μαθήματα υπαρκτού νεοναζισμού - Μέρος Ι» φέρει τον ευφάνταστο και διόλου αναμενόμενο τίτλο: «Απλά μαθήματα υπαρκτού νεοναζισμού - Μέρος ΙΙ». Τα οποία μαθήματα θα ξεκινήσουν από το τι είδαν τα ματάκια μου προχθές το βράδυ, που έγραφα ώς αργά και μπάφιασα και βγήκα μια βόλτα στο τετράγωνο να πάρω αέρα, τρομάρα μου... Και είδα τη γειτονιά παρατημένη κι άσχημη. Και κατάλαβα: τη νύχτα βλέπεις πόσο βρόμικη είναι η μέρα.

Σε τι σπίτια κοιμούνται οι νοικοκυραίοι που την ημέρα βρομίζουν, με τα σκουπίδια, τα λόγια και τις πράξεις τους, τον χώρο γύρω από αυτά; Αυτό αναρωτήθηκα. Είναι δυνατόν το 2025, όχι μόνο να επιστρέφει, αλλά και να βασιλεύει ο κυρ Παντελισμός; Αναρωτήθηκα. Θύμωσα. Και μετά θυμήθηκα πως λίγες μόνο μέρες πριν, μέλη του «Ρουβίκωνα» πήγαν στο γραφείο του υπεύθυνου του τμήματος καθαριότητας του Δήμου Παιανίας κάνοντας μια λεκτική παρέμβαση στον τυπά (Ηλίας Νέτσικας λέγεται αυτός ο νοικοκυραίος) που με τη σειρά του έκανε άλλες «λεκτικές παρεμβάσεις» στις γυναίκες που δουλεύουν στον τομέα καθαριότητας: «Κούνα την κωλάρα σου και τα βυζιά σου που είναι σαν Καλάσνικοφ». Αυτά τους έλεγε ο άντρας/πολύ άντρας/ακόμα προϊστάμενός τους. Που φυσικά μούλωξε σαν βυζανιάρικο σκουλήκι και άκουγε. Κατάλαβε; Ούτε καν! Θα το ξανακάνει; Δεν νομίζω. Υπήρχε άλλος τρόπος να σταματήσει; Προφανώς όχι. Να πηγαίνει η γυναίκα καθαρίστρια στη δουλειά της και να ακούει τον κυρ Παντελή Νέτσικα να της λέει αυτά και πόσα ακόμα... και να κάνει η ίδια τι; Σε ποιον να πει την αλήθεια; Σε ποιο δήμαρχο; Σε ποιο κρατικό θεσμό; Αλλά, κατά τα άλλα, ο «Ρουβίκωνας» είναι τρομοκρατική οργάνωση γιατί πετάει τρικάκια...

Αυτά σκεφτόμουν περπατώντας τη νύχτα, ανάμεσα στις βρομιές της μέρας, και η εξαλλοσύνη είχε χτυπήσει κόκκινο. Ωραίο αέρα πήρα η ωραία του Πέραν! Και το μυαλό μου πήγε πιο πέραν: στη Μαρία Αντουανέτα. Βλέπεις, το βλέμμα του βρομερού τρισάθλιου μπροστά στους «Ρουβίκωνες» μού θύμισε αυτό της Αυστριακής πριγκίπισσας: που δεν καταλάβαινε γιατί είχαν μαζευτεί τόσες γυναίκες κάτω από το μπαλκόνι της, ζητώντας αλεύρι και ψωμί. Εκεί, στις Βερσαλλίες, σε ένα πανέμορφο τοπίο όπου είχε σπαταλήσει περιουσίες, για να μην πλήττει. Και ο λαός πεινούσε. Και δεν άντεξε. Και κατέλαβε τη Βαστίλη. Και έσπασε τις πόρτες και άκουσε τα ταμπούρλα «όπου πάνω τους, ο άξεστος, τον έρωτα ξαπλώνει» και τα ακολούθησε. Και έκανε επανάσταση. Και πήρε το πρόταγμα της Αναγέννησης, που ήταν ο Ανθρωπισμός, και το έκανε παντιέρα. Και φωτίστηκε! Κι έφτιαξε γκιλοτίνες...

«Η γκιλοτίνα είναι το σύμβολο του Διαφωτισμού» έγραφε στο συνοδευτικό κείμενο, δίπλα από μια γνήσια γκιλοτίνα, στο Καρναβαλέ, το Μουσείο της Πόλης του Παρισιού, σε σχετική έκθεση πριν από λίγους μήνες. Εμεινα να κοιτάζω εκστασιασμένη τη φράση αυτή: «Η γκιλοτίνα είναι το σύμβολο του Διαφωτισμού»! Μα είναι δυνατόν;

Είναι. Τόσο πολύ είναι όμως... Ο Διαφωτισμός τον 18ο αι. θεμελιώθηκε στην ορθολογικότητα, την καθολικότητα του νόμου και την ισότητα όλων απέναντι στη λογική και στο δίκαιο. Πήρε τον Ανθρωπισμό από τους καλλιτέχνες της Αναγέννησης και τον έκανε πολιτική πράξη και πρακτική. Και η γκιλοτίνα ως τέτοια πρακτική σχεδιάστηκε από τον γιατρό Ζοζέφ Γκιλοτίν: ως λογική λύση στο πρόβλημα της θανατικής ποινής. Που έφερνε τον θάνατο γρήγορα, χωρίς βασανιστήρια και χωρίς ταξικές διακρίσεις. Ούτε σταυροί, ούτε να σε καίνε στη φωτιά, ούτε να σε στήνουν στο απόσπασμα. Ο γιατρός δεν ήθελε να επιβάλει τον τρόμο, αλλά την ισότητα και τον ανθρωπισμό ακόμα και ενώπιον του θανάτου! Η γκιλοτίνα ήταν το σύμβολο μιας ανθρωπιστικής δικαιοσύνης.

Λουδοβίκοι πλέον δεν υπάρχουν - τους γκιλοτίνιασαν. Λουδοβίκοι, πλέον, έγιναν οι κυρ Παντελήδες. Οι Μητσοτάρχες και οι Νέτσικες και οι ΟΠΕΚΕΠΕδες. Και είναι ώρα. Τώρα! Τώρα είναι ώρα για έναν νέο ανθρωπισμό. Οπου οι νέες «γκιλοτίνες» θα κόβουν κάθε δεσμό με την ψυχρή, άχαρη και παλιακή (βρομάει η μούχλα της) βία της κάθε μέρας.

[... Οι ίδιες γυναίκες, στην εθνοσυνέλευση της Επανάστασης κάθονταν τριγύρω, έπλεκαν και έλεγαν σιγανά και συνεχόμενα: «Πάρτε τους το κεφάλι. Πάρτε τους το κεφάλι». Επλεκαν και έλεγαν, έλεγαν, έλεγαν...]